سعدی
شمارهٔ ۴۹
گر خود همه عالم بگشایی تو به تیغ
چه سود که باز می‌گذاری به دریغ؟
سعدی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۵۱با هر کسی به مذهب وی باید اتفاق
- شمارهٔ ۵۲بد نه نیکست بی‌خلافت ولیک
- شمارهٔ ۵۳ای پیک نامه بر که خبر می‌بری به دوست
- شمارهٔ ۵۴هر که آمد بر خدای قبول
- شمارهٔ ۵۵گر بلندت کسی دهد دشنام
- شمارهٔ ۵۶خفتی و به خفتنت پراکنده شدیم
- شمارهٔ ۵۷دلت خوش باد و چشم از بخت روشن
- شمارهٔ ۵۸از بهر دل یکی به دست آوردن
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.