سعدی
جاءَ الشتاءُ بِبَردٍ لا مَرَدَّ لهُ
و لم یُطِق حَجَرُ القاسی یقاسیه
لا کَأسَ عِندیِ و لا کانونَ یُدفِئُنی
کِنّی ظلامٌ و کیسی قَلَّ مافیه
دَع‌ِ الکبابَ و خَلِّ الکفِّ یا اَسَفاً
علی کِساءٍ نُغَطّیِ فی دَیاجیه
اَرجوکَ مولایَ فیما یَقتضی اَمَلی
والعبدُ لَم یرجِ الّا مَن مَوالیه
درباره‌ی سعدیمشرفالدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.