حکمت شمارهٔ ۴

ادامه‌ی باب هشتم در آداب صحبت

1. حکمت شمارهٔ ۶مُلک از خردمندان جمال گیرد و دین از پرهیزگاران کمال یابد. پادشاهان به صحبت خردمندان از آن محتاج‌ترند که خردمندان به قربت پادشاهان.
2. حکمت شمارهٔ ۷سه چیز پایدار نماند: مال بی تجارت و علم بی بحث و ملک بی سیاست.
3. حکمت شمارهٔ ۸رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان، عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان.
4. حکمت شمارهٔ ۹به دوستی پادشاهان اعتماد نتوان کرد و بر آواز خوش کودکان، که آن به خیالی مبدل شود و این به خوابی متغیر گردد.
5. حکمت شمارهٔ ۱۰هر آن سری که در سر داری با دوست در میان منه چه دانی که وقتی دشمن گردد و هر گزندی که توانی، به دشمن مرسان که باشد که وقتی دوست شود.
6. حکمت شمارهٔ ۱۱دشمنی ضعیف که در طاعت آید و دوستی نماید، مقصود وی جز آن نیست که دشمنی قوی گردد و گفته‌اند: بر دوستی دوستان اعتماد نیست تا به تملق دشمنان چه رسد و هر که دشمن کوچک را حقیر می‌دارد، بدان ماند که آتش اندک را مهمل می‌گذارد.
7. حکمت شمارهٔ ۱۲سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی.
8. حکمت شمارهٔ ۱۳هر که با دشمنان صلح می‌کند سر آزار دوستان دارد.