سعدی
قطعه شمارهٔ ۳
گفتم چه کرده‌ام که نگاهم نمی‌کنی؟
وآن دوستی که داشتی اول چرا کم است؟
گفتا به جرم آنکه به هفتاد سالگی
سودای سور می‌پزی و جای ماتم است
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- قطعه شمارهٔ ۵خوب را گو پلاس در بر کن
- قطعه شمارهٔ ۶در قطرهٔ باران بهاری چه توان گفت؟
- قطعه شمارهٔ ۷ - سعدی از معشوق به ممدوح نمی‌پردازدسخن عشق حرامست بر آن بیهده گوی
- قطعه شمارهٔ ۸من بگویم ندیده‌ام دهنی
- قطعه شمارهٔ ۹کوه عنبر نشسته بر زنخش
- قطعه شمارهٔ ۱۰تو آن نه‌ای که به جور از تو روی برپیچند
- قطعه شمارهٔ ۱۱بس ای غلام بدیع‌الجمال شیرین‌کار
- قطعه شمارهٔ ۱۲آن پریروی که از مرد و زن و پیر و جوان
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.