رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۸۷
گر بوئی از آن زلف معنبر یابی
مشکل که دگر پای خود از سر یابی
از خجلت دانائی خود آب شوی
گر لذت نادانی ما دریابی
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۸۹صد حیف ایدل که مرد دیدار نه‌ای
- رباعی شماره ۹۰ای آنکه ز نام خود به تنگ آمده‌ای
- رباعی شماره ۹۱عُمرم همه صرف شد در این خونخواری
- رباعی شماره ۹۲ای آنکه نباشدم به تو دسترسی
- رباعی شماره ۹۳در مهد هوی غنوده‌ای معذوری
- رباعی شماره ۹۴تا دست به سبحه میزنی زناری
- رباعی شماره ۹۵ای آنکه همیشه مست جام هوسی
- رباعی شماره ۹۶ای آنکه به دل تخم امل را کشتی
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.