رهی معیری
فریب
چاره من نمی‌کنی چون کنم و کجا برم؟
شکوه بی‌نهایت و خاطر ناشکیب را
گر به دروغ هم بود شیوه مهر ساز کن
دیده عقل بسته‌ام کز تو خورم فریب را
رهی معیری
ادامه‌ی ابیات پراکنده
- آتش گلچو من ز سوز غمت جان کس نمی‌سوزد
- چشم نیلینیلگون‌چشم فریب‌انگیز رنگ‌آمیز تو
- مستی و مستوریاز خون دل چو غنچهٔ گل پاک‌دامنان
- صبح پیریتا بر آمد صبح پیری پایم از رفتار ماند
درباره‌ی رهی معیری
شادروان محمدحسن معیری متخلص به «رهی» در دهم اردیبهشت ماه ۱۲۸۸ هجری شمسی در تهران و در خاندانی بزرگ و اهل ادب و هنر چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد، آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در مشاغلی چند خدمت کرد. از سال ۱۳۲۲ شمسی به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر (بعداً وزارت صنایع)...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.