امیر پازواری
شمارهٔ ۴۴
سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ
ته لَسْ لچَکی دا، بَمِرْدْبُونْ هزار کَسْ
امیر گِنِهْ: گَوْرْ وَچِهْ، کافری کَسْ!
که کِرْدی مِنا یاری، اِساگنی وَسْ؟
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۴۶امیرْ گنه: هر کسْ عَقْلْ دارنه هَدیوَسْ
- شمارهٔ ۴۷اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ!
- شمارهٔ ۴۸هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ
- شمارهٔ ۴۹امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ
- شمارهٔ ۵۰پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ
- شمارهٔ ۵۱مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ
- شمارهٔ ۵۲نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ
- شمارهٔ ۵۳سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.