امیر پازواری
شمارهٔ ۱۲۳
امیر گنه: بی یار به دنی دویین
اونوخت بمردن بهتر که زنده بیینْ
لازم کنّه دوستِ آستون کتییْنْ
دوستِ قدِم گَرْدْرهْ شه چِشْ کشیینْ
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۱۲۵اون روز که بلقیس آخرت در شیینْ
- شمارهٔ ۱۲۶خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!
- شمارهٔ ۱۲۷سکندر کو؟ دارا کوئه؟ کوئه بیجن؟
- شمارهٔ ۱۲۸تهْ صَیدی وُ مِجِمه وَلٰا وَلٰا منْ
- شمارهٔ ۱۲۹به بازی نردْ دوست دلْ بیته آیین
- شمارهٔ ۱۳۰اندی خشه روز هوا بییمو بارون
- شمارهٔ ۱۳۱آهو دیمه چرسّه لار بیابون
- شمارهٔ ۱۳۲امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.