پرش به محتوای اصلی
امیر پازواری امیر پازواری

دوبیتی‌ها

شمارهٔ ۱۲۶

خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!

هر گوشه‌یِ لارْ، بلبلِ زاره یارونْ!

گِل بِشْکِفْتْ، نَشْکِفْتْ غنچه بسیاره یارونْ!

یارْ اونْ خِشِه که شِهْ یارْرِهْ دارهْ یارونْ!

ادامه‌ی دوبیتی‌ها

  1. شمارهٔ ۱۲۸تهْ صَیدی وُ مِجِمه وَلٰا وَلٰا منْ
  2. شمارهٔ ۱۲۹به بازی نردْ دوست دلْ بیته آیین
  3. شمارهٔ ۱۳۰اندی خشه روز هوا بییمو بارون
  4. شمارهٔ ۱۳۱آهو دیمه چرسّه لار بیابون
  5. شمارهٔ ۱۳۲امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو
  6. شمارهٔ ۱۳۳یگرنگِه دوستِ مهرورزی گریه می‌بو
  7. شمارهٔ ۱۳۴اشون باختمه، خود دیمه دَیْ بیامو
  8. شمارهٔ ۱۳۵امیر گنه: تا که فلک ره سرها بو،
همه‌ی دوبیتی‌ها ←

امیر پازواری درباره‌ی امیر پازواری

امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.