نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۹
هر که تیر طعنه اندازد پیاپی چون کمان
همچو ترکش صد دل آزار است در جلدش نهان
خون هم را می خورند این دوستان گر پیش از این
دوستان خوردند سوگندی به جان دوستان
در طریق گمرهی چون جاده پامال هم اند
بس که هر دم راه هم را می زنند این همرهان
آسمان را از زمین کی فرق در معنی کنند
گر تفاوت در میان باشد زمین تا آسمان
می کند اثبات جهل از حجت انکار خویش
هر که نورس می دهد ترجیح بر آتش دخان