پرش به محتوای اصلی
نورعلیشاه نورعلیشاه

بخش دوم

شمارهٔ ۳۳

لعل تو که معدن حیاتست

از حسرت آن حیات ماتست

هر جلوه ز روی بی نظیرت

منظور جمیع ممکناتست

قائم بوجودت ار نباشد

معدوم وجود کایناتست

سحری که ترا بچشم جادوست

مفتاح کنوز معجزاتست

این عقده که بسته طره تو

بگشای که حل مشکلاتست

شیرین ز کف تو کاسه زهر

در کام چو شکر و نباتست

با غمزه بگو کند هلاکم

کاین نیست هلاکتم، نجاتست

بر قول رقیب و عهد سستش

تکیه نکنی که بی ثباتست

رخسار تو پیش دیده نور

مرآت تجلیات ذاتست

ادامه‌ی بخش دوم

  1. شمارهٔ ۳۵هر سحر کز آن دو چشم جادوست
  2. شمارهٔ ۳۶هر سرو سهی که بر لب جوست
  3. شمارهٔ ۳۷سروی چو قدت جلوه کنان گه بچمن خاست
  4. شمارهٔ ۳۸باده عشق تو امروز نه در جام منست
  5. شمارهٔ ۳۹گرم ز زلف سیاه تو دست کوتاهست
  6. شمارهٔ ۴۰آن یار که دی از بر من بار سفربست
  7. شمارهٔ ۴۱یاری که وداعم ننمود و بسفر رفت
  8. شمارهٔ ۴۲نه تنها شبم تیره از موی اوست
همه‌ی بخش دوم ←

نورعلیشاه درباره‌ی نورعلیشاه

محمدعلی فرزند میرزا عبدالحسین طبسی (زادهٔ حدود ۱۱۶۰ قمری در اصفهان - درگذشتهٔ ۱۲۱۲ قمری در موصل)، ملقب به نورعلیشاه (اول) و متخلص به «نورعلی» صوفی و شاعر ایرانی و از اقطاب سلسلهٔ دراویش نعمت اللهی است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.