پرش به محتوای اصلی
نورعلیشاه نورعلیشاه

بخش اول

شمارهٔ ۱۶۷

زچشم سیاهی نگاهی مرا بس

نگاهی ز چشم سیاهی مرا بس

چراغ مه ار شعله ور نیست امشب

دراین انجمن شمع آهی مرا بس

دراین قصر فیروزه مهر گستر

فروغی ز رخسار ماهی مرا بس

ز خاک کف پایت ای شاه خوبان

بسر تاج شاهی کلاهی مرا بس

ز کفر سر زلف غارت گر تو

بتاراج ایمان سپاهی مرا بس

ندارم طمع حشمت و جاه شاها

ز دربار لطفت پناهی مرا بس

چه نور علی آن شه ملک و معنی

بمسند که شد فقر شاهی مرا بس

ادامه‌ی بخش اول

  1. شمارهٔ ۱۶۹کی رسد بر دامن وصل تو دست بوالهوس
  2. شمارهٔ ۱۷۰صید وصلش توان بدام هوس
  3. شمارهٔ ۱۷۱حسن ازل برگرفت پرده ز رخسار خویش
  4. شمارهٔ ۱۷۲مهی دارم که انوار جمالش
  5. شمارهٔ ۱۷۳دل که عمریست در افتاده بچاه ذقنش
  6. شمارهٔ ۱۷۴باحضار ملک وضعی پری وش
  7. شمارهٔ ۱۷۵ترک چشم تو که از غمزه کند غارت هوش
  8. شمارهٔ ۱۷۶هر که در کوی او بود بارش
همه‌ی بخش اول ←

نورعلیشاه درباره‌ی نورعلیشاه

محمدعلی فرزند میرزا عبدالحسین طبسی (زادهٔ حدود ۱۱۶۰ قمری در اصفهان - درگذشتهٔ ۱۲۱۲ قمری در موصل)، ملقب به نورعلیشاه (اول) و متخلص به «نورعلی» صوفی و شاعر ایرانی و از اقطاب سلسلهٔ دراویش نعمت اللهی است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.