پرش به محتوای اصلی
میرداماد میرداماد

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۲

از خاک عدم مرا چو ریحان روید

مرگم چو گیاه از چمن جان روید

در سایه آن مهم سپارید بخاک

کز خاک من آفتاب رخشان روید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۴از دوری خدمتت که جان افزاید
  2. شمارهٔ ۱۰۵این دنیی پیر را جوان خواهی کرد
  3. شمارهٔ ۱۰۶ای ذات تو آرایش اقطار وجود
  4. شمارهٔ ۱۰۷ای آنکه فلک همی غلامت شاید
  5. شمارهٔ ۱۰۸ای جلوه تو زینت میدان وجود
  6. شمارهٔ ۱۰۹ای منت خدمت تو بر جان وجود
  7. شمارهٔ ۱۱۰ای درد تو خوشتر از حیات جاوید
  8. شمارهٔ ۱۱۱از دست تو خون ز چشم احباب چکد
همه‌ی رباعیات ←

میرداماد درباره‌ی میرداماد

میر برهان‌الدّین محمدباقر استرآبادی نامور به «میرداماد» و «معلم ثالث»، متخلّص به «اشراق» فیلسوف، متکلم و فقیه برجستهٔ دورهٔ صفویه و از ارکانِ مکتب فلسفی اصفهان است. میرداماد فرزند میر شمس الدین محمد استرآبادی مشهور به داماد و از سادات حسینی گرگان است. محمد استرآبادی با دختر علی بن عبد العالی معروف به محقق کرکی ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.