پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۷۷

در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی

هم آب اجل کند گذار ای ساقی

خاک است جهان صوت برآر ای مطرب

باد است نفس باده بیار ای ساقی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۷۹از دیده اگر نه خون روان داشتمی
  2. رباعی شمارۀ ۱۸۰ای تُنگ شکر چون دهن تنگت نی
  3. رباعی شمارۀ ۱۸۱بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی
  4. رباعی شمارۀ ۱۸۲در وقت بهار جز لب جوی مجوی
  5. رباعی شمارۀ ۱۸۳جسمی دارم دلی خراب اندر وی
  6. رباعی شمارۀ ۱۸۴تا کی به هوای دل چنین خوار شوی
  7. رباعی شمارۀ ۱۸۵در دل نگذارمت که افگار شوی
  8. رباعی شمارۀ ۱۸۶چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهی
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.