مهستی گنجوی
شمارهٔ ۶۱
تا سنبل تو غالیه سائی نکند
باد سحری نافه گشائی نکند
گر زاهد صد ساله ببیند دستت
در گردن من، که پارسائی نکند
مهستی گنجوی
تا سنبل تو غالیه سائی نکند
باد سحری نافه گشائی نکند
گر زاهد صد ساله ببیند دستت
در گردن من، که پارسائی نکند
دربارهی مهستی گنجویمَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشتهاند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پیسپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...
زندگینامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.