خیام
رباعی ۱۶
امروز که نوبت جوانی من است
مِی نوشم از آن که کامرانی من است
عیبم مکنید، گرچه تلخ است، خوش است
تلخ است، از آن که زندگانی من است!
خیام
ادامه‌ی درد زندگی [۲۵-۱۶]
- رباعی ۱۸از آمدن و رفتنِ ما سودی کو؟
- رباعی ۱۹افسوس که بی‌فایده فرسوده شدیم
- رباعی ۲۰* با یار چو آرمیده باشی همه عمر
- رباعی ۲۱اکنون که ز خوشدلی به‌جز نام نمانْد
- رباعی ۲۲ای‌کاش که جای آرمیدن بودی
- رباعی ۲۳چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر
- رباعی ۲۴* آن‌کس که زمین و چرخِ اَفلاک نهاد،
- رباعی ۲۵گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یزدان
درباره‌ی خیام
حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.