پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

معمّیات

شمارهٔ ۵۱

ماهی که فتاده بینی او را در شست

با صبر مصحّفش بباید پیوست

تا نام کسی شود که هر صبحدمی

آید بر ما مست و صراحی در دست

ادامه‌ی معمّیات

  1. شمارهٔ ۵۳پسنه دهنی که مستم از بادامش
  2. شمارهٔ ۵۴آن یار که جان و دل گروگان ویست
  3. شمارهٔ ۵۵برجای سرمه چو بخوانی سر سال
  4. شمارهٔ ۵۶ای ترک سمن عذار خونریز
  5. شمارهٔ ۵۷عین چون در میان صاد نهی
  6. شمارهٔ ۵۸ای جوان چون نام دلدارم نمی دانی که چیست
  7. شمارهٔ ۵۹هر چند تنم چو موی آن سیمتنست
  8. شمارهٔ ۶۰فرشی که فکندم از پی آرامش
همه‌ی معمّیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.