پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۳۸

بستند گرو با نفس مشک تتار

بوی گل و باد سحر وزلف نگار

هستند بر غم یکدگر گوهر بار

چشم من و لعل یارم و ابر بهار

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۴۰تا هست گل سعادت ای دوست ببار
  2. شمارهٔ ۴۴۱ای فتنه شده ززلف پستت بیدار
  3. شمارهٔ ۴۴۲ای دل سخن زلف مشوّش بگذار
  4. شمارهٔ ۴۴۳رو مرغ نشاط را بپرواز گذار
  5. شمارهٔ ۴۴۴آمد دی و دستهای فرو بست از کار
  6. شمارهٔ ۴۴۵تا دست بسر و بن بر آورد چنار
  7. شمارهٔ ۴۴۶این پیش نیاز کرده از زر دیوار
  8. شمارهٔ ۴۴۷برخیز و دوای این دل تنگ بیار
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.