پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۴۹

از رنجش او دلم مشوش باشد

بی‌طاقت و ناصبور و ناخوش باشد

از جوش فسردگی شود بسته چو شمع

سرچشمهٔ اشکم ار ز آتش باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱دل گر ز گداز آینه سان خواهد شد
  2. شمارهٔ ۵۲زآن خنجر مژگان ز بدن‌ها جان شد
  3. شمارهٔ ۵۳هر کس قدر شکستگی را داند
  4. شمارهٔ ۵۴آن ذات که ممکنات از او یافت وجود
  5. شمارهٔ ۵۵صاحب صورت تا بری از معنی بود
  6. شمارهٔ ۵۶هر کس که ملایمت به او یار بود
  7. شمارهٔ ۵۷حیف از صنمی که زشت کردار بود
  8. شمارهٔ ۵۸با چشم تو آن را که سر و کار بود
همه‌ی رباعیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.