پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعیات

شمارهٔ ۷۹

در عشق تو تیره حال چون خال توأم

وز پشت خمیده زلف چون دال توام

باریک و دو تا نگون و نالان و ضعیف

در پای تو افتاده چو خلخال توأم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۱من آتش دشمنان بباد انگارم
  2. شمارهٔ ۸۲من جمله زبان ز حرص چون بید شدم
  3. شمارهٔ ۸۳بگذشت ز عشق دولت بی غمیم
  4. شمارهٔ ۸۴ایدل نکنی تو زین فضولیها کم
  5. شمارهٔ ۸۵از دور زمانه هیچ می ناسایم
  6. شمارهٔ ۸۶گفتم ز چه چون بوصل مقدور شوم
  7. شمارهٔ ۸۷گفتم در گوش اگر دهی راه سخن
  8. شمارهٔ ۸۸اکنون که فلک بقصد من بست میان
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.