پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۷

نیست جهان جز همین که با تو بگویم

روز و شبانی به یکدگر شده پیوند

خلق جهان هم اگر تو نیک بسنجی

هیچ برون نیستند از این گُرۀ چند

یاقوی ظالمند و عاجز مظلوم

............................ـند

عده‌ای از آنچه می‌ندارد غمگین

عدۀ دیگر از آنچه دارد خرسند

سر کوی تو باز سبز شوم

گر چو بیدم قلم قلم بکنند

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۹تا خدا تَرکِ خدایی گوید
  2. شمارهٔ ۱۰خواهد اینک ز جناب تو بار
  3. شمارهٔ ۱۱آنکو به روز مهتری از دوستان گردد بری
  4. شمارهٔ ۱۲بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش
  5. شمارهٔ ۱۳دست در حلقهٔ موی تو کنم
  6. شمارهٔ ۱۴شب عید عُمَر به قول زنان
  7. شمارهٔ ۱۵طبعم نشاط کرد به انشاد این غزل
  8. شمارهٔ ۱۶ای به درگاه تو نیاز همه
همه‌ی ابیات پراکنده ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.