پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۹

تا خدا تَرکِ خدایی گوید

وز خدایش جدایی جوید

ول کند کرسی و عرش و همه را

کم کند از دو جهان همهمه را

خشگ گردد به رگ هستی خون

لغو گردد عمل کن فیکُون

راه یابد به فلک غمازی

انجمن سازی و پارتی بازی

انگلیسان به فلک رخنه کنند

نقشه‌ای طرح در آن صحنه کنند

حرف نفتی به میان اندازند

در فلک مجلس شورا سازند

حزبی و لیدری و انجمنی

جعل قانونی و درد وطنی

اکثریت کند آماده سفی

با اقلیت یا بی طرفی

من که آخر چشم آسیب ممات

از چه بایست کشم رنج حیات

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۱آنکو به روز مهتری از دوستان گردد بری
  2. شمارهٔ ۱۲بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش
  3. شمارهٔ ۱۳دست در حلقهٔ موی تو کنم
  4. شمارهٔ ۱۴شب عید عُمَر به قول زنان
  5. شمارهٔ ۱۵طبعم نشاط کرد به انشاد این غزل
  6. شمارهٔ ۱۶ای به درگاه تو نیاز همه
  7. شمارهٔ ۱۷به انگشتان پا از زیر کرسی
همه‌ی ابیات پراکنده ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.