پرش به محتوای اصلی
امیر حسینی هروی امیر حسینی هروی

کنز الرموز

بخش ۳۵ - در بیان تجلی ذات میفرماید

چون زدود آئینه، صافی شد زشک

رو نماید صورت انس و ملک

آنکه وقت خویش بودش در نظر

وصف حالش گشت مازاغ البصر

تا تو با وقتی ز کار افتاده ای

وقت اگر با تو بود آزاده ای

وقت اگر با تو نماید حال تست

بازیابی نقد وقت خود درست

نیست وقت حال را چندان درنگ

زین سبب گیرد دلت صد گونه رنگ

ادامه‌ی کنز الرموز

  1. بخش ۳۷ - در بیان سماع و کیفیت آن میفرمایدصبحدم بر کف نهادم جام عشق
همه‌ی کنز الرموز ←

امیر حسینی هروی درباره‌ی امیر حسینی هروی

رکن الدین حسین بن عالم بن ابی الحسن حسینی غوری هروی (سال ولادت نامعلوم در ده «گرو» از بلاد «غور»، درگذشته به سال ۷۱۸ هجری قمری در هرات) متخلص به «حسینی» و مشهور به «اَمیرْ حُسِینی» و همچنین «امیرحسینی سادات»، «امیرسیدحسینی» و ملقب به «جنید ثانی» شاعر بزرگ هرات و از مشایخ طریقت سهروردی است. منظومهٔ «گلشن راز» شیخ محمو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.