پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۵۱۷

ای یار چو اندیشه و مونس چو خیال

شایسته چو روحی و پسندید چو مال

آزرده مشو اگر دلت بگرفته است

شک نیست که خورشید بگیرد هر سال

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱۹رسوا شدم از دیده و شیدا از دل
  2. شمارهٔ ۵۲۰ای کرده پر از خاک جفا مفرش دل
  3. شمارهٔ ۵۲۱در عشق توام نه صبر برخاست نه دل
  4. شمارهٔ ۵۲۲برخیز که غنچه در قِماط است ای دل
  5. شمارهٔ ۵۲۳این عمر کزو هست ملالی حاصل
  6. شمارهٔ ۵۲۴آنکو رقم قضا بزد پیش از عقل
  7. شمارهٔ ۵۲۵از عشق عنا یافتم از مهر الم
  8. شمارهٔ ۵۲۶این کوزه که پر آب حیات است مدام
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.