پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

غزلیات

شمارهٔ ۹۳

ای ترک دلستان صنم چین من توئی

آرام و راحت دل مسکین من توئی

چشم بَدان ز نور جمال تو دور باد

کامروز نور چشم جهان‌بین من توئی

کی غم خورم من اینهمه شادی به روی تو

اکنون که شادی دل غمگین من توئی

بر باد رفت دین و دلم در هوای تو

ای جان و دل بلای دل و دین من توئی

فرهاد و رام و وامق و مجنون تو منم

عذرا و ویس و لیلی و شیرین من توئی

گر در غم تو رونق کارم بشد چه باک

چون کار و بار و رونق آئین من توئی

پروین و زهره و مه و خور را چه می‌کنم

خورشید و ماه و زهره و پروین من توئی

در باغ لاله و گل و نسرینش ننگرم

چون باغ لاله و گل و نسرین من توئی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۵ای به اصل پاک و گوهر بر شهانت سروری
  2. شمارهٔ ۹۶گر روی شادی دیدمی کی تکیه بر غم کردمی
  3. شمارهٔ ۹۷ترا سزد که کنی دعوی جهانداری
همه‌ی غزلیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.