حافظ
قطعه شمارهٔ ۲
سرای مدرسه و بحثِ عِلم و طاق و رَواق
چه سود، چون دلِ دانا و چشمِ بینا نیست؟
سرای قاضی یزد اَرچه منبعِ فضل است
خلاف نیست که عِلمِ نظر در آن‌جا نیست
حافظ
ادامه‌ی قطعات
- قطعه شمارهٔ ۴ - ماده تاریخ وفات (قرب طاعت = ۷۸۲) بهاء الحق و الدین طاب مثواه
- قطعه شمارهٔ ۵قوت شاعرهٔ من سحر از فرط ملال
- قطعه شمارهٔ ۶ - ماده تاریخ (رحمان لایموت = ۷۸۶)رحمان لایموت چو آن پادشاه را
- قطعه شمارهٔ ۷به عهد سلطنت شاه شیخ ابواسحاق
- قطعه شمارهٔ ۸خسروا گوی فلک در خم چوگان تو شد
- قطعه شمارهٔ ۹دادگرا تو را فلک جرعه کش پیاله باد
- قطعه شمارهٔ ۱۰روح القدس آن سروش فرخ
- قطعه شمارهٔ ۱۱به سمع خواجه رسان ای ندیم وقت‌شناس
درباره‌ی حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.