پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۰۱

ای فیض تو همچو صبحدم عالمگیر

یک دانه ز سبحه تو خورشید منیر

صد بخت جوان دست اطاعت به تو داد

پیری چو تو، کس ندیده در عالم پیر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۰۳بر من چو در وصل تو کردند فراز
  2. شمارهٔ ۴۰۴بر قرص جو خودم بود دست دراز
  3. شمارهٔ ۴۰۵عشق است که چرخ را برآمد به فراز
  4. شمارهٔ ۴۰۶نتوان ز قضا گریختن با تک و تاز
  5. شمارهٔ ۴۰۷خوش نیست زبان رمز را قصه دراز
  6. شمارهٔ ۴۰۸موجود بود گرچه سراپا عاجز
  7. شمارهٔ ۴۰۹آن برد گرو که رفت ازین دار به عجز
  8. شمارهٔ ۴۱۰قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.