پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۰

از نور رخت، سها چو خورشید بود

آن کش تو نه ای امید، نومید بود

تو عین بقا و دیگران محض فنا

هرکی به تو زنده گشت، جاوید بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۲در عشق، کسی که نو گرفتار بود
  2. شمارهٔ ۳۱۳عاشق که مدام محو دلدار بود
  3. شمارهٔ ۳۱۴تا مهر توام به سینه مستور بود
  4. شمارهٔ ۳۱۵از سر خدا، نبی سرافراز بود
  5. شمارهٔ ۳۱۶از اهل کمال خامشی نغز بود
  6. شمارهٔ ۳۱۷هرچیز که آن وسیله کام بود
  7. شمارهٔ ۳۱۸شب از تو جدا، کار دلم شیون بود
  8. شمارهٔ ۳۱۹مردم که ز مردمی نشانش نبود
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.