قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۲
جز دود محبت که بود نور چراغم
آموخته بوی دگر نیست دماغم
بی ساغر اندوه، دلم تازه نگردد
تا خون نشود، وا نشود غنچه باغم
قدسی مشهدی
ادامه‌ی مطالع و متفرقات
- شمارهٔ ۴۴گر صبا را ره نبودی در گلستان کسی
- شمارهٔ ۴۵ندیدم در چمن هرچند گردیدم سر خاری
- شمارهٔ ۴۶تا به کی بر لب به جای باده خون آرد کسی
- شمارهٔ ۴۷آمدی و حسرت وصلم ز دل برداشتی
- شمارهٔ ۴۸جایی که تویی نیست کسی را گذر آنجا
- شمارهٔ ۴۹به خود هم رشک دارم در خیال سرو آزادش
درباره‌ی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.