قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۱
به من خدنگ ترا سر فرو نمی‌آید
منش به جان روم از پی گر او نمی‌آید
ز تلخ‌عیشی پیمانه می‌توان دانست
که هیچ‌کار ز دست سبو نمی‌آید
قدسی مشهدی
ادامه‌ی مطالع و متفرقات
- شمارهٔ ۳۳از چاک دلم خنده غم‌آلود برآید
- شمارهٔ ۳۴به گرد خویش، هجوم غزال می‌بینم
- شمارهٔ ۳۵مباش در پی مردم چو چشم عیب‌اندیش
- شمارهٔ ۳۶کجا تاب آورد در پیش اشک دیده‌فرسایم؟
- شمارهٔ ۳۷چه حسرت‌ها خورند ارباب عشرت بر سراپایم
- شمارهٔ ۳۸بهتر آن است که بی نشو و نما خاک شویم
- شمارهٔ ۳۹غم رفت از دل من و از سینه داغ هم
- شمارهٔ ۴۰بر امید صبر، دور از بزم یار افتاده‌ام
درباره‌ی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.