پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۵۱

گر شوی نکهت‌شناس نکهت‌ گیسوی خویش

از گریبان گل و سنبل بدزدی بوی خویش

بهر خونریز دو عالم جنبش مویی بس‌ست

زحمت چین بی سبب مپسند بر ابروی خویش

نقد جان ناقص عیار و عشق مفلس تنگدست

وای اگر زلف تو خواهد قیمت یک موی خویش

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۵۳نخستم بند بردارید از پا چون بسوزیدم
  2. شمارهٔ ۵۴لبی کز نازکی بار تبسم بر نمی‌تابد
  3. شمارهٔ ۵۵شب که غمهای تو را پرده‌نشین می‌کردم
  4. شمارهٔ ۵۶دوش تقلید جرس کردم و صد قافله سوخت
  5. شمارهٔ ۵۷زبون دردپرستان زلف یار شدم
  6. شمارهٔ ۵۸من نه شایسته بسمل نه سزاوار قفس
  7. شمارهٔ ۵۹با یار به سیر هند آماده شدم
  8. شمارهٔ ۶۰چمن پیرای صبحم کیمیای خار و خس دارم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.