پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۵

گفتیم بشکفیم دو روزی در این چمن

دیدیم روی عالم و بد شد شگون ما

چون شعله پرتب است درون و برون ما

تبخاله می‌زند لب خنجر ز خون ما

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۷خنده می‌بینی ولی از گریه دل غافلی
  2. شمارهٔ ۸خنده می‌بینی ولی از گریه دل غافلی
  3. شمارهٔ ۹به زیر خاک فصیحی به چشم گریان رفت
  4. شمارهٔ ۱۰خاکستر منصور تو را باز توان سوخت
  5. شمارهٔ ۱۱امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت
  6. شمارهٔ ۱۲امشب نگهم را نفس بازپسین است
  7. شمارهٔ ۱۳غمهای مرده در دل ما زنده کرد هجر
  8. شمارهٔ ۱۴سینه بگدازم و دل خون کنم و جان سوزم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.