پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۲۸

غم عشقت به عالم درنگنجد

بلی این روح در پیکر نگنجد

شهید خنجر شوق تو چندان

به خود بالد که در محشر نگنجد

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۳۰لب تشنه فتادیم در آن بادیه کانجا
  2. شمارهٔ ۳۱بال و پر سوز که تا قوت پروازی هست
  3. شمارهٔ ۳۲از آن ترسم که فردای قیامت
  4. شمارهٔ ۳۳مصر عصمت چه دیاری‌ست که خوبان آنجا
  5. شمارهٔ ۳۴شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند
  6. شمارهٔ ۳۵ز آن خوبتری که کس خیال تو کند
  7. شمارهٔ ۳۶کاش آن کسان که پرسش بیمار غم کنند
  8. شمارهٔ ۳۷فرداست وعده جنت و امروز شد نصیب
همه‌ی ابیات پراکنده ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.