فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۵
ره نمی‌یابد اجل هم بر سر بالین ما
بس که ماتمخانه ما از غم هجران پر است
نیستم آگه که آتش بر دل شوقم که زد
لیک می‌دانم که بازم سینه از پیکان پر است
فصیحی هروی
ادامه‌ی ابیات پراکنده
- شمارهٔ ۱۷در مذهب ما هر چه بجز دوست حرام است
- شمارهٔ ۱۸باز هر شب دل به تنگ از ناله زار خودست
- شمارهٔ ۱۹منم که ناز تو آرایش دکان منست
- شمارهٔ ۲۰کعبه را گرد سر بتخانه آرد در طواف
- شمارهٔ ۲۱گریه گردیده گدازست فصیحی گله چیست
- شمارهٔ ۲۲گر لذت داغ جگر اینست فصیحی
- شمارهٔ ۲۳دی قاصد یار آمد و مژگان تری داشت
- شمارهٔ ۲۴هر نگه کز موجه خون جگر بیرون فتاد
درباره‌ی فصیحی هروی
میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.