پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۵۹ - اختراع

تو گشتی کج کلاه جمله شاهان

غلط گفتم که شاه کج کلاهان

چه حسنست اینکه خون هر که ریزی

نهد سر پیش رویت عذرخواهان

چو عشقت دعوی خونم نموده

دو چشم خونفشانم شد گواهان

زنخدانت چو یابم بر کنم دل

ز سیب روضه نی سیب سپاهان

ز هجرت خون رود از مردم چشم

به عشقم سرخ رو زین رو سیاهان

ز محرومی گناه خود نداند

چو ریزی خون خیل بی‌گناهان

به فانی بین که اندازند گاهی

نظر سوی گدایان پادشاهان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۱ - تتبع خواجه عصمتچو خاک راه توام ای تو شاه جرعه کشان
  2. شمارهٔ ۲۶۲ - تتبع خواجهصبح است فیض اگر طلبی ترک خواب کن
  3. شمارهٔ ۲۶۳ - مخترعکهنه سفال میکده کآئینه صفاست این
  4. شمارهٔ ۲۶۴ - تتبع خواجهآن گل که نوشد می با رقیبان
  5. شمارهٔ ۲۶۵ - تتبع میرای رند درد آشام جز دیر مغان مأوا مکن
  6. شمارهٔ ۲۶۶ - اختراعنیست در دیر مغان بدمست بی‌باکی چو من
  7. شمارهٔ ۲۶۷ - در طور خواجهشب چو شکست توبه ام شوخ شرابخوار من
  8. شمارهٔ ۲۶۸ - تتبع خواجهمژده وصل میرسد در دل من قرار کو!؟
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.