پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱۹

بربود دلم، در چمنی، سرو روانی

زرین کمری، سیمبری، موی‌میانی

خورشیدوَشی؛ ماهرخی، زهره‌جبینی

یاقوت لبی، سنگدلی، تنگ دهانی

عیسی‌نفسی، خضردَمی، خاتم دوران

جم‌مرتبتی، تاجوری، شاه‌نشانی

شکر شکرینی، چو شکر در دل خلقی

شوخی، نمکینی، چو نمک شور جهانی

در چشم امل، معجزهٔ آب حیاتی

در باب سخن نادرهٔ سحر بیانی

جادوفِکنی، عشوه‌گری، فتنه‌پرستی

لشکر‌شکنی، تیرقَدی، سختکمانی

بیدادگری، کج‌کلهی، عربده‌جوئی

آسیب‌ِ دلی، رنجِ تنی، راحتِ جانی

بی زلف و رخت حاصل ترکیب امامی

آهی و سرشکی و بخاری و دخانی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱تو که خود مونس روان بودی
  2. شمارهٔ ۲۲کرا آن زهره و این راستگوئی
همه‌ی غزلیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.