پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۳۷

مرا هرگز آن صدر عالی‌جناب

نخواند زمانی نپرسد دمی

اگر شمس و بحرش نهادم سزاست

کز او یافت نور و نوا عالمی

چه شوریده بختم که روزیم نیست

ز خورشید نوری ز دریا نمی

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۳۹خداوندا ز حال خود که نیکو باد حال تو
  2. شمارهٔ ۴۰منم آن که تا بوسه دادم رکابت
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.