عمادی شهریاری
شمارهٔ ۳۷
مرا هرگز آن صدر عالیجناب
نخواند زمانی نپرسد دمی
اگر شمس و بحرش نهادم سزاست
کز او یافت نور و نوا عالمی
چه شوریده بختم که روزیم نیست
ز خورشید نوری ز دریا نمی
عمادی شهریاری
مرا هرگز آن صدر عالیجناب
نخواند زمانی نپرسد دمی
اگر شمس و بحرش نهادم سزاست
کز او یافت نور و نوا عالمی
چه شوریده بختم که روزیم نیست
ز خورشید نوری ز دریا نمی
دربارهی عمادی شهریاریعمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسیگوی و مدیحهسرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانستهاند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها میتوان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداختهاند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگینامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.