عمادی شهریاری
منم آن که تا بوسه دادم رکابت
کند بخت من با فلک هم‌عنانی
عطای تو بر من چنان زر فشاند
که برگ از سر شاخ باد خزانی
اگر صد زبانم بروید چو خوشه
به مدحت چو کلکم به رطب اللسانی
به مدح تو جان برفشانم بر آنم
ز منصب به چرخم رسانی بر آنی
برون از تو از کس امیدی ندارم
نه جایی نه مالی نه نامی نه نانی
درباره‌ی عمادی شهریاریعمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.