پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣٧۵

هر که را داد نعمتی ایزد

و او از و نی چشاند و نه چشد

ملک الموت را بقا بادا

تا ز قهرش بیک نفس بکشد

و آنگه آنرا بسان جان از وی

بستاند بدیگری بخشد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣٧٧هنر بباید و رادی و مردمی و خرد
  2. شمارهٔ ٣٧٨هیچ رنجی بتر ز غربت نیست
  3. شمارهٔ ٣٧٩هر که از بهر خود نگفت سخن
  4. شمارهٔ ٣٨٠هر که دل بر اصابت خیرات
  5. شمارهٔ ٣٨١همی شد رهی دی بنزد بزرگی
  6. شمارهٔ ٣٨٢هر چه رزق تو باشد ای درویش
  7. شمارهٔ ٣٨٣یا رب چه موجبست که روزی نگفت شاه
  8. شمارهٔ ٣٨۴یا رب که میرود سوی اعیان روزگار
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.