پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣٠٠

سفید بود مرا روی و خال و موی سیاه

زمانه بین بدل هر یکی چگونه نهاد

سفید روئی حالم شدست بهره موی

سیاهرنگی مویم نصیب حال افتاد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣٠٢شکرها واجب که نفس سرکش بدخوی را
  2. شمارهٔ ٣٠٣شادی هر که کدخدای شود
  3. شمارهٔ ٣٠۴شبی بلطف ز پیر خرد بپرسیدم
  4. شمارهٔ ٣٠۵شهریار جهان طغایتمور
  5. شمارهٔ ٣٠۶شاها کمینه بنده میمون جناب تو
  6. شمارهٔ ٣٠٧شهریارا بدان خدای که او
  7. شمارهٔ ٣٠٨شنیده ام که در ایام بعد هر بندی
  8. شمارهٔ ٣٠٩صبر در کارها چه نیک و چه بد
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.