پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۷۳

ای پیر مغان می مغانی درده

و آن جام گران خسروانی درده

حیف است که باده و میش می خوانند

آن مایهٔ آب زندگانی درده.

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۵ای لعل لبت به خون دلها تشنه
  2. شمارهٔ ۷۶عاقل به چه امید درین شوم سرای
  3. شمارهٔ ۷۷در دام میا که مرغ این دانه نه ای
  4. شمارهٔ ۷۸ای شمع بخیره چند بر خود خندی
  5. شمارهٔ ۷۹ای دل تو اگر مست نه ای هشیاری
  6. شمارهٔ ۸۰با عشق جمال ما اگر همنفسی
  7. شمارهٔ ۸۱تا شد دل خسته فتنهٔ روی کسی
  8. شمارهٔ ۸۲گر روز پسین چراغ عهدم نکشی
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.