پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۶۷

گفتم: که زد این چنین دم سرد که من؟

بلبل ز درخت سر فرو کرد که: من!

گفتم: به شب این غصه کسی خورد که من

نیلوفر از آب سر برآورد که: من!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۹آن دم که نبود بود من بودم و تو
  2. شمارهٔ ۷۰ای دل بیدل به نزد آن دلبر رو
  3. شمارهٔ ۷۱ای سلسله زلف تو دلها بسته
  4. شمارهٔ ۷۲ای ساقی خوش بادهٔ ناب اندر ده
  5. شمارهٔ ۷۳ای پیر مغان می مغانی درده
  6. شمارهٔ ۷۴شمع ازلی دل منت پروانه
  7. شمارهٔ ۷۵ای لعل لبت به خون دلها تشنه
  8. شمارهٔ ۷۶عاقل به چه امید درین شوم سرای
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.