پرش به محتوای اصلی
بیدل دهلوی بیدل دهلوی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۷

در عالمی‌ که با خود رنگی نبود ما را

بودیم هرچه بودیم او وانمود ما را

مرآت معنی ما چون سایه داشت زنگی

خورشید التفاتش از ما زدود ما را

پرواز فطرت ما در دام بال می‌زد

آزاد کرد فضلش از هر قیود ما را

اعداد ما تهی‌ کرد چندان‌که صفر گشتیم

از خویش‌ کاست اما بر ما فزود ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۴۹سری‌ نبود به وحشت‌ ز بزم‌ جستن‌ ما را
  2. غزل شمارهٔ ۵۰محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را
  3. غزل شمارهٔ ۵۱مکن سراغ غبارِ ز پا نشستهٔ ما را
  4. غزل شمارهٔ ۵۲نشاند بر مژه اشک ز هم‌ گسستهٔ ما را
  5. غزل شمارهٔ ۵۳خدا چو شمع دهد جرأت آب دیدهٔ ما را
  6. غزل شمارهٔ ۵۴نقاب عارض گلجوش کرده‌ای ما را
  7. غزل شمارهٔ ۵۵درین وادی چسان آرام باشد کاروان‌ها را
  8. غزل شمارهٔ ۵۶شرر تمهید سازد مطلب ما داستان‌ها را
همه‌ی غزلیات ←

بیدل دهلوی درباره‌ی بیدل دهلوی

ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی رحمه‌الله علیه (زاده ۱۰۵۴ هجری قمری در هندوستان، ایالت بهار، پتنه) از سخنوران نام‌آور و بلندطبع فارسی و از بزرگترین سرایندگان دوره سبک هندی بود. این استاد توانای ترک‌تبار در اقسام شعر داد سخن داده که از آثار منظوم او میتوان اینها را برشمرد: غزلیات، قصائد، ترکیب‌بندها، ترجیع‌بندها،...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.