پرش به محتوای اصلی
شیخ بهایی شیخ بهایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۶۷

فصاد، به قصد آنکه بردارد خون

می‌خواست که نشتری زند بر مجنون

مجنون بگریست، گفت: زان می‌ترسم

کاید ز دل خود غم لیلی بیرون

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۶۹ای برده به چین زلف، تاب دل من
  2. رباعی شمارهٔ ۷۰هر شام و سحر ملائک علیین
  3. رباعی شمارهٔ ۷۱ای عاشق خام، از خدا دوری تو
  4. رباعی شمارهٔ ۷۲رویت که ز باده لاله می‌روید از او
  5. رباعی شمارهٔ ۷۳خواهم که علیرغم دل کافر تو
  6. رباعی شمارهٔ ۷۴زاهد نکند گنه، که قهاری تو
  7. رباعی شمارهٔ ۷۵هرچند که در حسن و ملاحت، فردی
  8. رباعی شمارهٔ ۷۶ای هست وجود تو،ز یک قطره منی
همه‌ی رباعیات ←

شیخ بهایی درباره‌ی شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.