عطار
بخش ۶۷ - و له ایضاً
هر خاک که درجهان کسی فرسود است
تن‌هاست که آسیای چرخش سوداست
هر گرد که بر فرق عزیز تو نشست
مفشان که سرو فرق عزیزی بوده است
عطار
ادامه‌ی وصلت نامه
- بخش ۶۹ - و له ایضاًهر کوزه که بیخود بدهن باز نهم
- بخش ۷۰ - و له ایضاًبر بستر خاک خفتگان می‌بینم
- بخش ۷۱ - و له ایضاًهر سبزه و گل که از زمین بیرون رست
- بخش ۷۲ - و له ایضاًای اهل قبور خاک گشتید و غبار
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.