پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

نزهت الاحباب

بخش ۳ - غزل

ای سرو سردار خوبان جهان

الامان از دست عشقت الامان

سخت زارم در فراق روی تو

رحمتی کن بر من ای جان جهان

گر تو جان خواهی روان بخشم ترا

زانکه تو جانی و من زنده بجان

صبر بی رویت ندارم یک نفس

طاقت هجرت ندارم یک زمان

گر بگریم بر غمت بر من مخند

ور برآیم بر سر کویت مران

من ز تو پر خار حسرت مانده‌ام

او ز من فارغ میان گلستان

آخر از بهر خدا در ما نگر

تا بکی باشم ز عشقت در فغان

این غزل چون خواند بر باد صبا

کرد تحسینش صبای با صفا

ادامه‌ی نزهت الاحباب

  1. بخش ۵ - غزلمن نمی‌دانم چه نیکو دلبرم
  2. بخش ۶ - بردن صبا نامۀ گل به پیش بلبل و نیاز بلبل بحضرت گلچون صبا بشنید آن گفتار او
  3. بخش ۷ - آمدن قمری نزد بلبل و غمازی او از گلپیش از آن دم کاید ازمحبوب ذوق
  4. بخش ۸ - نومیدی بلبل از گل و رفتن او از باغ به بیوفائی گلگفت بلبل من دگر نایم بباغ
  5. بخش ۹ - غزلای چون من صد بنده و چاکر ترا
  6. بخش ۱۰ - ندامت گل از استعفاء خود و بخشیدن بزاری بلبلنرم شد در عشق بلبل خاطرش
  7. بخش ۱۱ - غزلای پر آتش داشته پیوسته دل
  8. بخش ۱۲ - ادامهچون بخوانی این غزل با او بگوی
همه‌ی نزهت الاحباب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.