پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

بخش چهارم

بخش ۷ - الحكایة و التمثیل

بیدلی را گفت آن پیر کهن

حق بود ظالم روا هست این سخن

گفت ظالم نیست اما دایم او

صد هزاران بنده دارد ظالم او

هرچه جمع آری بظلم این جایگاه

جمله برخیزد بیک ساعت ز راه

ادامه‌ی بخش چهارم

  1. بخش ۹ - الحكایة و التمثیلبر سر خاکی زنی خوش میگریست
  2. بخش ۱۰ - الحكایة و التمثیلنوح پیغامبر چو از کفّار رَست
  3. بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیلعیسی مریم که بودی شاد او
  4. بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیلچون برآمد جان باقی از خلیل
  5. بخش ۱۳ - الحكایة و التمثیلچون سکندر را مسخر شد جهان
همه‌ی بخش چهارم ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.