پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

بخش بیست و هفتم

بخش ۱۰ - الحكایة و التمثیل

آن یکی دیوانهٔ پرسید راز

کای فلان حق را شناسی بی مجاز

گفت چون نشناسمش صد باره من

زانک ازو گشتم چنین آواره من

هم ز شهر و هم زخویشان دور کرد

دل زمن برد و مرا مهجور کرد

روز و شب در دست دارد دامنم

جمله من او را شناسم تا منم

ادامه‌ی بخش بیست و هفتم

  1. بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیلبود مجنونی نکردی یک نماز
  2. بخش ۱۳ - الحكایة و التمثیلچون تجلی بر رخ موسی فتاد
  3. بخش ۱۴ - الحكایة و التمثیلگفت آن دیوانه بس بی برگ بود
  4. بخش ۱۵ - الحكایة و التمثیلبیدلی از خویش دست افشانده بود
  5. بخش ۱۶ - الحكایة و التمثیلگاو ریشی بود در برزیگری
همه‌ی بخش بیست و هفتم ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.