پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع

  1. شمارهٔ ۷۰شمع آمد و گفت: پا و سر باید سوخت
  2. شمارهٔ ۷۱شمع آمد و گفت: خویشتن میتابم
  3. شمارهٔ ۷۲شمع آمد و گفت: بنده میباید بود
  4. شمارهٔ ۷۳شمع آمد و گفت: کار باید کرد
  5. شمارهٔ ۷۴شمع آمد و گفت: تا مرا یافته‌اند
  6. شمارهٔ ۷۵شمع آمد و گفت: اگر خطا سوختمی
  7. شمارهٔ ۷۶شمع‌ آمد و گفت: بر نمیباید خاست
  8. شمارهٔ ۷۷شمع آمد و گفت: گر بما زد پر باز
همه‌ی باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.