پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات

  1. شمارهٔ ۶۷برخیز که ماه میزند خیمه ز شب
  2. شمارهٔ ۶۸برخیز که کار ما چو زر خواهد شد
  3. شمارهٔ ۶۹یک دم به طرب بادهٔ خوش لَوْن دهید
  4. شمارهٔ ۷۰دل در غم همدمی بفرسود و نیافت
  5. شمارهٔ ۷۱تا چند درین مقام بیدادگران
  6. شمارهٔ ۷۲مخموران را پیالهٔ می در ده
  7. شمارهٔ ۷۳جانا! می خور که چون گل تازه شکفت
  8. شمارهٔ ۷۴چون جلوهٔ گل ز گلستان پیدا شد
همه‌ی باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.